In Amsterdam aangekomen heb ik geluk, kan snel doorlopen naar de uitgang en door de douane. Mijn koffer komt als 1 van de eerste op de band terecht en omdat ik niets heb aan te geven kan ik snel naar buiten. Daar staan Ria, Thijs en Esther direct bij de ingang, (iedereen die mij kent weet dan dat ik dan wel ff heel diep moet slikken) en ik ben blij ze weer te zien. Ria heeft een jas voor mij meegenomen want het vriest nog buiten en er ligt een beetje sneeuw.

2 cultuur schokken bij elkaar, van een wereld van donkere mensen naar een wereld met blanken en van 35 gr naar -5 gr. Hoe groter contrast wil je hebben. Samen drinken we nog een bakje koffie, Thijs gaat in Amsterdam naar zijn werk en Ria en ik brengen Esther naar Almere. Wij blijven daar heel even en rijden dan via Harderwijk naar huis om de file van 12 km op de A27 te vermijden. Tegen 11 uur zijn we thuis

Wij köttelen een beetje in en rondom het huis en gaan tegen 10 uur naar Egyam om naar de kerk te gaan. De priester van Egyam is al een paar maanden naar een andere plaats vertrokken en leken nemen deze taak over. Een gebedsdienst die, omdat wij er ook zijn, niet in het Zwanti maar ook in het Engels wordt gedaan waar de mensen zichtbaar moeite mee hebben. Er wordt gedanst in de openluchtkerk en bijna iedereen doet mee, staan lekker met de heupen te draaien. Wij staan wel maar kijken onze ogen uit. Op de banken waar wij zitten komen ook kinderen zitten en gaan allemaal heel dicht tegen ons aan zitten. Ze willen ons gewoon aanraken, ook de kinderen van het dorp willen dat. Wij worden uitgenodigd om onze financiële bijdrage naar voren te brengen en lopen gewoon mee met de dansende menigte, in het kerkje zitten wel 200 mensen.

Tegen 12 uur vertrekken wij. Enkele mensen zien dat en die weten dat ik terug ga en lopen ons achterna om afscheid te nemen. Steven, de kleine boer en Ceciëlia zijn dochter komt ook uit het koor en natuurlijk een paar kinderen van het weeshuis.

Mijn koffer wordt gehaald uit het weeshuis. 1 koffer, ik laat heel veel kleren hierachter, overhemden, ondergoed, wandelbroeken, sokken en mijn medicijnen die ik gelukkig niet nodig heb gehad laat ik ook achter.

Thea en Herman rijden mij naar Takoradi en daar staat Ebo op mij te wachten want hij rijdt mee naar Accra. Op het busstation kopen wij 2 kaartjes van 11 GHc (5,50 €) en de koffer moet extra 3 GHc kosten. Ik zit in de bus met 36 allemaal zwarte mensen, toch wel een beetje vreemd. Ebo en ik zitten naast het gangpad en naast mij zit Franklin die in Accra studeert en weer teug moet. Onderweg wordt er een paar keer gestopt, niet om te wisselen van chauffeur maar om eten te kopen langs de kant van de weg, ik koop 4 grote ananassen en die moeten de koffer ook nog in.

In Accra stappen we uit op het busstation en met een taxi rijden we naar de airport toe. We zijn mooi op tijd, tegen 7 uur zijn we er al en het vliegtuig vertrekt om 11 uur. Ebo en ik drinken en eten nog wat samen en dan ga ik de administratieve zone in. Ebo gaat naar z’n slaapadres in Accra want het wordt te laat op terug te gaan. Mijn paspoort wordt wel 7-8 keer gecontroleerd, 2 x een body scan en dan is het wachten om naar het vliegtuig te gaan. Met 1 bus worden we daar naar toe gereden en ik zit lekker helemaal achterin, de stewardess komt uit Oldenzaal dus wie kunt ook nog plat pröten. We kletsen er heel wat af op de vlucht en ik ben dan ook de laatste die het vliegtuig verlaat in Amsterdam. maar dan is het al maandag de 30e.

Hans uut Twente

Na het ontbijt gaan we nog even naar de geitenplaats kijken. De jongens zijn druk in de weer om zand in het hok te brengen want de grond loopt nog wel een beetje af daar en wanneer het gaat regenen loopt het water dan in de hoek van het hok. Toch is dat een hele klus, de grond is hard. Met een pikhouweel wordt deze los geslagen, in een alu bak geschept en dan door weer 2 andere jongens naar het hok gebracht, daar staat 1 van de grote jongens die de bak leegt gooit daar waar hij denkt dat het nodig is, ze hebben er plezier in.

Iedereen in het weeshuis heeft zo z’n eigen taak, in het weekend wordt de binnenplaats geveegd, de keuken schoongemaakt en de vloeren allemaal nat afgenomen en gedweild, de badkamers worden gedaan en de slaapkamers natuurlijk ook. Stofzuigers hebben ze niet dus alles wordt met een handbezem gedaan. Ook moeten de kinderen hun eigen was doen, je ziet ze ook op verschillende plaatsen met 2 bakken water de kleren weer schoonmaken, de strijkplank staat op de veranda en wordt continu gebruikt.

Wij moeten nog even wachten, de auto is voor een boodschap weg gegaan en wij willen naar Takoradi om daar nog wat souvenirs te kopen. Tegen 11 uur rijden we weg en gaan eerst naar het internetcafé. Léo is meegereden en gaat ook met ons langs een paar vrienden die kunstwerken verkopen. Wij kopen nog een paar leuke dingen en gaan dan de stad in voor nog wat materiaal, verf, kwasten en nog een slot. Deze halen wij bij een van de winkeltjes bij de taxi standplaatsen. Wij gaan weer terug naar de auto die geparkeerd staat bij North sea restaurant van een Duitser die getrouwd is met een Ghanese vrouw, hij heeft een zoontje van 2 1/2 jaar oud op z’n arm die in slaap is gevallen en 2 uur later is dat ventje nog in diepe slaap, maar hij houdt dat kind nog steeds stevig vast. Wij eten hier een lekkere Hunter schnitzel met een salade en gebakken aardappeltjes en een lekkere Star bier. Na het eten gaan we weer terug naar het weeshuis en we maken ons op voor de voetbalwedstrijd van Ghana in de Africacup. Een hele belevenis voor de kinderen want ze mogen allemaal opblijven. Ik blijf bij de kinderen zitten in de eetzaal en het duurt maar even of er zitten er 2 op mijn knie, 1 op mijn schouders en 3 heel dicht bij mij. Ik zweet mij ongans maar de kinderen vinden het heerlijk om aandacht te krijgen dus die krijgen ze dan ook.

In de rust wordt er getrakteerd op een ijsje en dat gaat er heel goed in. Wanneer Ghana na de rust ook nog 2 keer scoort en de wedstrijd wint is het hek helemaal van de dam en er wordt geschreeuwd en gedanst tot de ver na de wedstrijd, een hele dolle boel en een hele gezellige avond.

Kinderen naar bed en ik maak het ook niet lang meer mede door de warmte ben je ’s avonds doodmoe en om half 11 (dat is 1 uur eerder dan Nederland) liggen wij er ook in.

Weltrusten

groetn  uut Takoradi

Hans uut Twente

cape 3 point

Grace

onderweg naar Pumponie

ook een geiten stalbij het huisje van Izac' s moeder

spelen in een grote zandbak

kijkje richting zee

1 van onze lifsters

met een baby van 8 weken

funko beach

funko beach

voor het weeshuis

zoetstok aan het leeg kouwen

ondergaande zon

Gisteravond (donderdag) kwam een telefoontje bij Daniel (directeur weeshuis) dat er vandaag (vrijdag) een baby van 4 maand zal worden gebracht door social welfart Ghana. Inderdaad, vanmiddag zit ik lekker in de schaduw op het grote terras komt een auto aan rijden met 3 mensen en 1 baby. De baby zag er wel ouder uit dan 4 maand dus we dachten dat is ze niet, blijkt toch dat dat het meisje is. Een mooi klein popje, is gistermiddag door de moeder bij een busstation afgegeven aan een vrouw en ze zei dat ze even de winkel in moest en of zij even wilde oppassen. Daarna is ze niet meer terug gekomen, haar kindje werd gewoon weggeven en als vondeling aan een andere vrouw gegeven. Deze vrouw heeft het kind naar de politie gebracht en deze hebben dus social welfart ingeschakeld. Het kind heeft geen naam, men weet helemaal niets van haar, geen geboortedatum of naam. Ze hebben haar de naam Grace gegeven wat zoveel betekend als Glorie. Ze lacht de hele tijd, gaat van hand tot hand, kruipt al een klein beetje en kan al een beetje op haar beentjes staan, Grace is dus geen 4 maanden maar ca 8-10 maanden. Augustine die de baby’s onder haar hoede heeft doet Grace in een teiltje met water, ze kraait van plezier en geniet van haar badje, ze wordt helemaal ingepoederd en lijkt wel een blanke, eventjes maar, dan krijgt ze de enigste pamper om die welfart heeft meegenomen, eigenlijk is ze 2 keer gedumpt. Vanavond hoorden wij haar huilen van vermoeidheid, ze heeft dan ook 2 hele aparte dagen gehad, maar misschien is ze wel beter af zo, er zal vast voor z’n lief ding wel een pleeggezin of adoptie komen op korte termijn.

We wachten tot Izac terug komt uit school, Izac is een jongen van 14 jaar die 2 jaar geleden werd ontdekt in het kust dorpje (gehucht) Pumponie. Hij had zijn hele leven nog nooit gelopen omdat zijn benen naar buiten groeien, was nog nooit op school geweest omdat hij de 8 km niet kan kruipen. Het weeshuis heeft met de ouders overlegd dat hij tijdelijk naar het weeshuis kan komen en is hier ook medisch onderzocht, hij is geopereerd, heeft beenprotheses gekregen en kan zowaar bijna normaal lopen, gaat nu in Egyam naar school en heeft in 1 ½ jaar leren schrijven en rekenen, heeft nog wel een achterstand maar die haalt hij heel snel in.

Izac wil graag even terug naar het dorp, Thea heeft al de hele week gezegd dat we daar toch een keer naar toe gaan dus dat was dan vanmiddag. Terwijl wij wachten om weg te rijden komen er nog eens 2 jongens uit hetzelde dorp aan lopen en die willen ook graag mee. Hun moeder is geestelijk zwakbegaafd en de vader overleden vandaar dat deze 2 boys ook in het weeshuis zijn. Er komt nog gauw iemand in de auto die zegt dat hij ook familie heeft maar achteraf blijkt dat niet zo te zijn, een uitje om met de auto er even uit te zijn.

Over de 8 km lange zandweg met veel kuilen en heuvels, waar zekers 50 kinderen naar hun dorp terug lopen komen we aan in het dorp. Dit dorp gaat werkelijk alle fantasie te ver, kleine lemen hutjes, geen elektriciteit, geen water maar wel een grote watertank waar elke week schoon water wordt gebracht en waar voor betaald moet worden. Dat kan niet want ze hebben geen geld, dus ze lopen een klein stukje het bos in om daar grondwater te pakken want dat is voor niets, een bron heeft het dorp niet omdat het aan de zee ligt en er komt alleen maar zout water uit.

We melden ons bij de Chief, een man die gekozen is door de bewoners en leggen uit dat we komen voor de moeder van Izac. Hij vindt het goed zegt de tolk want de chief spreekt alleen maar Vanti. We blijven nog even zitten in zijn woonkamer, een ruimte van steen met 6 plastic stoelen en 4 heel mooi gemaakte zitjes, er staat 1 hele goede versierde stoel en je kunt zien dat die alleen maar gebruikt wordt voor speciale gelegenheden. We lopen naar buiten en daar staan meteen ongeveer 30 kinderen om ons heen, allemaal blote buiken en meer dan de helft heeft een navelbreuk,  een uitstupsel op de buik omdat de navel niet goed is afgebonden geweest en helemaal naar buiten groeit. Thea zegt dat meer dan de helft van de mensen hier dat hebben. Grace die vanmiddag binnen is gekomen heeft het ook.

We lopen door de “duinen” want er is behoorlijk hoogteverschil naar het huis van de 2 jongens en maken kennis met hun moeder en oma. De oma is bezig palmnoten te kraken om van de noot palmolie te slaan. We lopen in colonne naar het huis van Izac, een huis van leem en van palmtakken. Een nest van 7 jonge hondjes ligt buiten voor de deur waar je overheen moet stappen maar ze blijven liggen in hun siësta. Izac zegt dat zij haar moeder is maar geeft geen hand of knuffel ondanks dat hij al in geen 6 weken thuis is geweest. De familie is al lang blij dat hij in het weeshuis is want dan hebben ze 1 mond minder te voeden. We blijven niet lang, de moeder heeft geen belangstelling voor haar zoon, vraagt ook niet hoe het is en wij lopen verder bergafwaarts naar het strand waar de houten boten liggen. Er zijn veel mannen aan het boeten, maar niemand is aan het vissen, aan de kleren kun je zien dat ze werkelijk niets hebben. Langzaam lopen we weer teug en ik schaam me een beetje om foto’s te maken van hun armoede, maar de kinderen willen allemaal op de foto en lachen en drukken tegen ons om maar vooraan te staan. Gebruik makende van die mogelijkheid maak ik ook diverse foto’s van de huisjes en de bevolking. We lopen naar de auto en daar staat een vrouw en man en vragen of ze mee mogen rijden naar Egyam. De vrouw gaat alleen mee maar wel met een grot schaal op haar hoofd. Rijden het dorp uit, loopt ook een vrouw met een grote mand op haar hoofd en een baby op de rug, ze zegt niets maar we snappen het wel, ook zij kan nog achterin net zoals de oude gehandicapte man die langs de weg loopt met een wandelstok (stuk hout uit het bos) en heel moeilijk loopt. We stoppen vlak voor Egyam op een bospaadje en ze stappen weer uit. De vrouwen help ik met de schaal en mand op het hoofd zetten en zet voor de gein even de ene schaal op mijn hoofd, dat drukt natuurlijk op mijn schedel en de vrouwen hebben dan ook een doek over hun hoofd gedraaid om de druk te verdelen.

Tegen 3 uur zijn we terug in het weeshuis, hebben niets bijzonders en besluiten voor de laatste keer nog ff naar Funko beach te gaan, uiteraard een heel groot contrast.

Tegen schemer komen we terug en ik maak nog enkele foto’s van de ondergaande rode zon, zeker weten dat de lens schoon is, dat de bomen helder zijn heb ik een foto gemaakt met allemaal kleine bolletjes. Ik laat de foto aan Thea zien en zeg, moet je eens kijken, dat heb ik ook een keer gehad, zegt ze, en die bolletjes zijn zieltjes van overleden kinderen die hier komen spelen, die hebben het hier ook ontzettend naar hun zin. Hier weet ik echt niets over te zeggen maar even later maak weer een foto die gewoon helder zou moeten zijn en hetzelfde gebeurd weer,   ??????????????????????

Dus een hele normale dag met toch hele bijzonderheden, ik heb een stikkie met foto’s gemaakt en morgen gaan we naar Takoradi en ook naar het internet huis om daar de foto’s op het site te zetten.

Nu gaan we lekker nagenieten van het verlies van Marokko, een hele mooie voetbalwedstrijd tegen Gabon in de Afrikacup, Gabon is verder en Marokko kan naar huis. Goed voor de Ghanezen.

Groetn uut Pumponie

Hans uut Twente

De poort moest geplaatst worden, de balken er tussen zagen en het hout is hier geen hout maar ’t lijkt wel beton zo hard is het. Alle schroeven die wij er in draaien zitten meteen muurvast. Ook moest er in het kippenhok nog een drinkemmer worden gemaakt alá idee Hans en er moest nog 1 lamp worden opgehangen omdat de tl lamp op de slaapkamer bij Herman en Thea met geen mogelijkheid weer aan het branden was te krijgen. Ze hebben nu dus een mooi 2 voudig halogeenarm aan het plafond hangen.

Tegen 11 uur was Ebo hier, we zouden ook vroeg weg gaan maar het werd pas 12 uur voordat we konden vertrekken. Onderweg op de zandweg rijden we door het naast gelegen dorp Ankyernyn en kijken naar geiten, we staan op het punt wat te kopen en wat kun je dus beter doen dan deze in de buurt te kopen. We komen bij een gehandicapte moeder, ze kan haar hele leven al niet lopen, is getrouwd en haar man is overleden. Hun 2 kinderen zijn ook in het weeshuis omdat zij niet voor haar kinderen kan zorgen. Zij komt naar ons toe kruipen en je kunt zien dat ze ziek is, ze zegt dat ook maar heeft geen geld om naar de dokter te gaan. Na haar wat geld te hebben gegeven beloofd ze dat ze morgen de dokter gaat bezoeken. Zo zijn hier nog veel meer mensen die ziek zijn en niet naar de dokter kunnen wegens geldgebrek.

We rijden naar de houtzagerij om nog een dikke balk te laten doorzagen en gaan dan naar Takoradi. Vanuit deze plaats gaan we naar de haven in Sekondi, ook een grote plaats die tegen Takoradi is aangegroeid, hier zijn de havens. Wij gaan naar de vissershaven, eerst door de politie controle en dan komen we bij de afslag. Omdat de boten nog niet binnen zijn, lopen we een beetje rond en zien natuurlijk een heleboel dingen, grote brokken ijs worden in houten boten geladen, die gaan nog de zee op. In een laag gebouwtje staan wel 10 vuurovens. Boven deze vuurovens liggen ca 5 grote gazen rekken vol met kleine visjes, deze worden in z’n geheel gerookt. Niet alleen de vis maar ook wij. Ongelooflijk dat hier mensen in kunnen werken, overal ligt rommel, het water langs de kant is zwart van de rotzooi, overal drijven en liggen kleine blauwe zakjes waar water in heeft gezeten om te drinken voor de bevolking want deze zijn niet voor buitenlanders geschikt. Na het opdrinken van zo’n zakje water van 500 ml gooien ze het gewoon weg op straat of in zee en dat gaat overal zo, de Ghanees is niet schoon.

We lopen rustig verder, zien een paar kerels die met een ijzeren staaf elkaar de koppen proberen in te slaan wat gelukkig door een paar anderen net wordt voorkomen en komt er een man langs die tegen ons begint te praten wat eigenlijk schreeuwen is. Eerst denken we dat hij een praatje wil hebben, we gaan daar niet op in, maar later begint hij te schelden en te duwen. Hij wil geld voor het leed wat vroeger hier is gebeurd bij de slavenhandel, hij blijft duwen en trekken en wij besluiten weer terug te lopen. Hij loopt met ons mee en ook de plaatselijke bevolking kijkt de vreemde man na. Ze houden ons goed in de gaten, 1 man maakt een beweging dat lijkt erop dat deze man een bekende is en een zuiplap is, even later schudden we hem af en hebben geen zin meer om hier verder te lopen. Achteraf zegt Ebo dat hij zich ook ongemakkelijk heeft gevoeld. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

We rijden weer van het vissersplaatsje weg en uit de stank en komen in een heel ander gedeelte van Sekondie, namelijk de marine haven. Mooie huizen en goede straten, totdat we een slechte weg op moeten en komen bij het ford Oranje. Een ford wat gebouwd is door de Nederlanders in 1640, op zich al een knap stukje werk om daar zo’n gebouw neer te zetten maar het doel was niet zo mooi. Hier werden de mensen uit het binnenland naar toe gebracht, gekeurd en als je goed bevonden was werd je gedeporteerd naar anderen landen. Werd je niet goed bevonden dan werden de schouders gebroken en werd je in zee gegooid. Begrijpelijk dat de Hollanders hier niet zo gelieft zijn. Uiteraard is er ook ruimte gereserveerd om het strandpaviljoen te bekijken van de binnenkant, een mooie plaats vlak aan het water waar de golven hoog tegen de kade slaan.

We rijden door en komen weer in Takoradi. We rijden nu naar het atelier van de doktersvrouw die mijn 2 Ghanese shirts heeft gemaakt, 2 shirts voor omgerekend 25€ in 1 week gemaakt. Deze kan ik mooi gebruiken voor wanneer ik een lezing hou over Ghana. We gaan naar een winkel waar we de wandplaten ophalen en meteen in het krakkemikkige autootje meenemen. Ebo rijdt naar het huis van zijn schoonmoeder waar zijn vrouw Gina is met de 2 kinderen. We maken kennis met een alleraardigste schoonmoeder, 1 zus en 1 broer van Gina en hun 2 kinderen, 1 dochter van net 1 jaar (en klein Lisannetje) en een jongen van 4. Voor de 1e keer komen we in een stenen Ghanees huis met meerdere kamers. Het is wel donker zonder buitenlicht maar het ziet er bijzonder gezellig uit. We nemen hartelijk afscheid, rijden naar de houtzagerij om daar de planken op te halen en gaan verder naar het dorp.

Halverwege zeggen Herman en ik dat we eruit willen, de achterdeur van de auto staat open ivm de platen en de lucht van diesel is niet meer te harden, we lopen de laatste km wel. Onderweg worden we natuurlijk diverse keren aangesproken door de kinderen die allemaal aan het bedelen zijn. Ze willen je allemaal aanraken, je blanke huid voelen en schreeuwen al van afstand Brunij Brunij wat hier betekent wit mens. Na een kleine 20 min. komen we weer in het weeshuis aan en blijven weer de hele avond binnen ivm de muggen. De tijd gaat snel omdat er voetbal op de tv is, de Afrika cup. Nu is het tijd om te stoppen dus tot morgen

Hans uut Twente.

Tegen 1 uur rijden we dan weg naar Funko Beach, een strand op ca 4 km rijden, eerst een stuk richting Takoradi en dan richting strand. Wij zijn hier vorige week ook geweest, heel erg rustig is het hier. Het strand is dichtbij en er waait mij hier toch een lekker windje en hier is het wel uit te houden, een heerlijke star erbij en dan nog een dus dat zat vanmiddag wel goed.

Vanmorgen begonnen met de afwerking van de omheining. Ik kan jullie geen foto’s laten zien op de site want dat gaat gewoon met dat internet hier. Het gaas is allemaal afgewerkt, de regenbescherming is op 4 golfplaten na ook klaar en de poort gaat er morgen ook in. A.s. zaterdag worden er 4 geiten gehaald, allemaal in de Vanessa. Maakt hier niets uit, we binden de poten wel aan elkaar en leggen de dieren op de grond in de auto.

Steven, een van de bewoners van Egyam die een kleine boerderij en ook enkele beesten heeft, gaat met ons mee om de dieren te controleren. Steven studeert nog voor dierenkunde en gaat 2 dagen in de week naar school. Hij zal ongeveer 40 jaar oud zijn en heeft al grote kinderen die bij hem in de omheining wonen. Hij heeft echt aanzien in het dorp.

Op de terugweg van het strand rijden we door Apoa, een dorpje langs de grote weg en daar hebben ze ook een “groentemarkt”. Wij eten hier heel veel tomaten dus er worden tomaten ingekocht. Helaas hebben ze geen ananas hier dus wij hebben geen toetje vanavond.

Rijden we op de zandweg richting het weeshuis, een weg van ongeveer 3 km, komen we 2 vrouwen tegen die ons aanhouden. Ze hebben net een grote vis gekocht op de markt in Pomponie, een vissersdorp iets verderop ( iets verderop is 2 km). De vis is een grote tonijn van ca 80 cm lang en ze vragen of wij deze vis willen kopen voor 20 GHC. Wij kopen de vis en geven deze af aan Cynthia, de kokkin van het weeshuis. Ze is laaiend enthousiast en de vis wordt meteen in stukken gesneden, in een emmer gedaan en er wordt peper (niet zo’n klein beetje) overheen gedaan, andere kruiden gaan er ook door heen en zelfs de kop wordt bijna helemaal gebruikt. Er blijft bijna niets over van de vis om weg te gooien, dus vanavond een heerlijke maaltijd voor de kinderen. Wij doen daar niet aan mee, wij eten niet mee van de keuken waar ze het eten allemaal klaar maken.

Wij beginnen ’s morgens met een ontbijt, brood halen we op de markt en dat smaakt heerlijk. Wel wit brood, beleg hebben we zelf uit Nederland meegenomen dus we hebben een continental breakfast. ’s Middags kookt Thea altijd (als we niet uit eten gaan) en vanmiddag hebben we nasi gegeten, vanavond hebben we weer brood met tomaten. De bevolking eet heel anders, ze gebruiken heel veel peper en andere scherpe kruiden. Ze zijn gek op foufou, foufou wordt gemaakt van Kasawa, deze wordt gekookt en in een grote houten kom helemaal plat gestampt zodat je een grote deegrol krijgt, (uiteraard met kruiden). Hier doen ze een soep bij of erover heen en dat moet heerlijk zijn. Ik heb het niet geprobeerd want het is gewoon rood van de peper.

Gistermorgen heb ik tijdens het hakken van een gat in de grond een paar zandkorreltjes in mijn oog gekregen, ik heb er de hele middag en avond last van gehad en vanmorgen was mijn oog behoorlijk ontstoken. Wij hebben hier oogzalf maar die is van mei 2011, dus over datum maar iets is beter dan niets. Misschien nog 1 nachtje slapen en kijken met je ene oog of het beter is geworden.

Vanavond krijgen we de doktersvrouw op bezoek, ze brengt dan de zelfgemaakte blouses mee voor mij, ben heel benieuwd hoe ze geworden zijn. De dagen vliegen nu voorbij, morgen gaan we een paar uurtjes nog aan het werk en we vertrekken vroeg naar de vismarkt in Takoradi en naar een Ford Oranje waar 400 jaar geleden de inlandse slaven door Nederlanders werden ontvoerd en getransporteerd naar andere oorden. Wens jullie allemaal een fijne avond en nu hoop ik dat mijn verslagen eindelijk op tijd zijn.

Groetn uut Egyam

Hans uut Twente.

Ja, onze jongste zoon is 25 geworden, ik vind het wel jammer dat ik hem niet persoonlijk kan feliciteren maar bij deze over de website, Jeroen van harte gefeliciteerd, en Evelien natuurlijk ook.

De dag van vandaag begon zoals de laatste dagen. Om 5 uur worden we weer wakker geschreeuwd en om half 7 houdt hij z’n kop weer, kunnen we nog net een half uurtje liggen. De bedoeling was dat we direct na het ontbijt naar de houtzagerij zouden gaan om planken op te halen, maar Eric de “blumber” kwam iets eerder om de drukwaterpomp te controleren. Gisteren liep deze nieuwe pomp niet fijn, blijkt het vlotter in de pomp te blijven hangen dus moesten wij weer naar Takoradi om deze regelklem te verwisselen. Tegen 10 uur waren we bij de houtzagerij en hebben de planken meegenomen die voor ons waren gezaagd. 3 planken van 3 cm dik en een breedte van 30 cm en 3 mtr. lang voor de omheining, maar eerst is de pomp  aan de beurt. Deze moet weer omgebouwd worden en opnieuw worden aangesloten en getest.Vergeet het maar, geen stroom, maar dit keer doordat de maatschappij bewust de stroom heeft afgeschakeld om spanningsvrij te werken. Er zijn nieuwe klemmen aangebracht die beter contact hebben dat een los draadje om een draad gewikkeld.

Houdt ook in dat wij de planken niet konden zagen want zonder stroom doe je niets, dus dan maar de laatste 2 palen in de grond hakken.

Tegen 11 uur komt de monseigneur langs met 2 Amerikaanse mannen die met een boot zijn gekomen vol met hulpmateriaal uit Amerika. Ze komen ter plaatse kijken of er hulp nodig is en willen dus voedsel uitdelen aan instanties zoals het weeshuis. De monseigneur is de pastoor van het nevendorp Apoa waar het net zo armoedig is als in Egyam.

Dus wij zijn maar weer aan het hakken gegaan en de ruwe afdak is nu ook klaar. Morgen de dakplaten erop en nog een klein stukje gaas en dan kunnen vrijdag of zaterdag de geiten worden gekocht.

Dat zal een mooi feest geven want die moeten gewoon in het busje worden opgehaald en vervoerd. Wij hebben al bedacht, we binden de poten aan elkaar vast en leggen ze gewoon neer in de bus. Zo ver is het ook weer niet.

Na de lunch hebben we niets meer gedaan, is, ach, jullie weten het wel. Om 4 uur is er weer voetbal, Ghana moet de 1^e wedstrijd spelen en alle kinderen willen dat graag zien. Gelukkig wint Ghana met 1-0  en hier hangt een dolle pret.

Tijdens het eten vanavond wordt er nog een nieuw meisje binnen gebracht in het weeshuis door haar Oma. Haar ouders zijn in 3 weken tijd overleden, de Oma kan het meisje van 12 ook niet verzorgen en haar oudere broer en zus kunnen zichzelf ook maar net redden. Ze komt uit het dorp Egyam en ze kan dus op dezelfde school blijven. Het is ontroerend te zien hoe zo’n meisje door de rest wordt opgevangen.

Hier is een ander meisje van ongeveer 8 jaar, Florence en dat is een scheet van een grietje, ze lacht de hele dag, kijkt altijd vrolijk en heeft een heel hoog stemmetje dat overal bovenuit komt. Vanmiddag loop ik naar de materiaal container en komt zij net uit school, ze pakt mijn hand en we lopen samen naar de container toe. Ik vraag hoe het was op school en ze laat mij haar schriftje zien waar ze vanmiddag rekenen heeft gehad. Trots laat ze zien dat ze maar 2 fouten had en daar hobbelt ze weer heen naar de eetzaal.

Zo gaat het hier de hele dag een beetje, de kinderen gaan zo mooi met elkaar om, ondanks dat er toch wel een leeftijdsverschil inzit. Je kunt zien dat ze gelukkig zijn en hebben hier een hele andere toekomst als zo’n klein lemen hutje in het dorp.

Nu, de verjaardag van Jeroen zit er bijna op, mijn tijd ook, ik ga nu slapen en zie wel wanneer ik dit op de site zet.

Welterusten van uut  Egyam

Hans uut Twente

Vanmorgen zijn we weer begonnen met de omheining van de geiten. Ben ik net in de grond aan het hakken komt Thea naar me toe en zegt dat ze een probleem hebben in de keuken. Daar hebben ze een hele oude deegkneedmachine staan en aangezien er vandaag weer brood moet worden gebakken moet dat ding gewoon werken. Niet dus. Gelukkig wist ik dat de elektricien de fasen heeft gewisseld dus gauw 2 stroomdraden omgedraaid en daar draaide de machine weer.

De kookmoeders blij want anders moeten ze het zelf met de handen kneden en dat valt niet mee als er 50 broden moeten worden gebakken. Ja elke 2 of 3 dagen worden hier voor de kinderen 50 broden gebakken. Dat doen ze nu zelf, ze hebben broodbakken en een gasoven, wel op een fles maar het werk goed. Al het eten wat hier wordt gegeten komt uit Ghana en wordt betaald van de stichting. De secretaris maakt elke 3 maand een bedrag over naar Daniel en die koopt daar dan het eten van, betaalt de lonen en andere onkosten. Het is geen vetpot hier maar zoals ze hier creatief omgaan met goederen kunnen ze ook heel creatief zijn met geld.

Na deze onderbreking verder met de omheining en tot 11 uur hebben we gewerkt, we hadden de knollen op en de buitenmeter stond nog maar op 36 gr in de schaduw ( het werd vandaag 40). Na onze lunch bestaande uit spaghetti en boterhamworst wilden we net weg gaan, komt Zaq de huis elektricien eraan om de waterpomp aan te sluiten, dus de boormachine werd weer gepakt, de haspel, de schroeven en de snoerloze boormachine werden allemaal uit de container gehaald en toen kon de man aan het werk.

In Nederland schroeven wij een buis altijd netjes vast op beugels maar hier gebruiken ze spijkers die ze halverwege krom slaan want die houdt de buis ook wel vast. Maar wij zijn toch gegaan, naar Takoradi, hebben kleine inkopen gedaan en zowaar heb ik mijn 1e souvenirtjes gekocht, voor Ria en onze kleindochter, ik koop geen cadeaus meer voor de kinderen die uit huis wonen (of niet Jeroen). Ook hebben we op de zwarte markt nog een paar 100 € gewisseld voor Ghanese Cedis. 1 € is ongeveer 2,1 GHC. 1 brood kost hier 1 GHC. Benzine is heel duur geworden de mensen klagen dan ook heel erg over de prijs van 1,77 GHC bijna 0,90 €.

We hebben een Star (Ghanees bier) gedronken in een bar van een Duitse eigenaar en zijn weer onderweg gegaan naar huis. Het hout wat we besteld hadden bij een houtzagerijtje aan de kant van de weg had het niet klaar, no elektricity. Ja ja, dat probleem kennen we ook. Dus morgenvroeg om 8 uur kunnen we hout halen voor het ………………. Ja goed geraden.

De elektricien was nog aan het werk, het lukte niet de motor zo te laten draaien als het moet, iets aangepast en als het goed is wordt er morgen 1 magneetschakelaar tussen gezet en dan moet ’t draaien. Vanavond voetbal gekeken van de Afrika cup (Marokko heeft verloren) en morgen moet het Ghanese elftal spelen, ben benieuwd of Qansa van Heracles mee doet. Het moet hier een groot feest zijn wanneer Ghana voetbalt dus morgenmiddag om 4 uur zitten wij weer voor de buis. Ga me nu douchen en dan lekker onder de wol. Ga om 12 uur Jeroen nog ff een smsje sturen want lieve mensen, hij wordt morgen 25 jaar, onze jongste zoon.

Groetn uut Ghana

Hans uut Twente

Vanmorgen zijn we met de auto naar de Kathedraal in Takoradi gereden. Het is toch meer dan ¾ uur rijden van hier, over de zandwegen gaat het niet zo snel, maar ook over de grote weg kun je geen snelheid maken.Voor ons reed een tankauto, je hoefde helemaal niet goed te kijken dat de achterwielen van de truck wel 40 cm naast het spoor liepen. De auto was zo scheef dat hij bij ons direct van de weg zou zijn gehaald, maar 2 politie controles verder reed hij nog steeds voor ons.

Er zijn hier veel politiecontroles op de doorgaande wegen, ze kijken even in de auto en dan mag je weer verder. Ghana ligt naast Ivoorkust waar net een bloedige strijd tussen 2 presidenten heeft gewoed en waarvoor heel veel mensen gevlucht zijn naar Ghana.

De kathedraal van Takoradi lijkt heel wat maar is vergelijkbaar met de oude Williebrordkerk in Almelo. Er zitten geen ramen in, het is veels te warm daarvoor, overal hangen plafondventilatoren om de kerkgangers maar verkoeling te geven. De viering was in het Engels dus nog redelijk te verstaan. Een groot koor staat dansend op een van de zijaltaren. Er zijn 2 collectes, het gaat wel anders dan bij ons in de kerk, de mensen in de kerk komen allemaal naar voren en gooien dan het geld in de mand voor het altaar. Ook na de communie gebeurd dat, ook door ons en na de 2e keer zijn wij de kerk uitgegaan. Niet om een nog extra collecte te omzeilen maar om de boodschappen te doen. Dan worden omgeroepen wat we toch niet begrijpen, niet te horen.

Buiten kwamen we Ebo tegen, de chauffeur (afgesproken werk) en samen zijn wij zijn vrouw Gina op gaan halen die de hele dag met ons mee zou gaan. We rijden weer langs de politiepost en rijden een klein kwartiertje en dan gaan we een zandweg in. Deze zandweg is redelijk te begaan, tenminste als je de kuilen omzeild. We rijden door verschillende dorpen waar de armoe overheerst, over houten bruggen waar je heel goed het spoor moet houden anders ga je de sloot in en dat is geen pretje met al dat ongedierte dat er rond zwemt. We rijden wel over stevige bruggen zonder leuningen en daar zwemmen de kinderen in het iets breder water wat zo op het oog schoon is maar waar ik niet graag mijn handen in zou wassen.

Na meer dan 1 uur hobbelen komen we aan bij cape 3 point, het zuidelijkste puntje van Ghana waar ook een vuurtoren staat. Deze is gebouwd in 1875 door Nederlanders en vervangen in 1925 door een veel hogere toren, ook door de Hollanders. De natuur is hier prachtig, de zee is hier behoorlijk ruw en slaat tegen de rotsen. Wij zien dat allemaal gebeuren. Ongeveer 50 mtr. hoger. De gids is ook de controleur van de vuurtoren en wij zijn de enige toeristen in 3 dagen. We worden getrakteerd op kokosnoten. Een paar jongens van een jaar of 12 halen die uit de boom en de gids slaat met z’n kapmes de kop eraf zodat wij het sap kunnen drinken, het is werkelijk heerlijk fris, maar het vruchtvlees zelf is iets bitter en wordt dan ook bijna niet gegeten. Ook door mij dus niet. Nadat we de toren hebben beklommen en van het uitzicht hebben genoten gaan we terug naar de auto. Een mooi vrolijk uitgedost stel, 2 zwarten en 3 blanken in Ghanese kleding. Ik heb ook een Ghanees shirt aan, een blauw wit, heel gekleurd en vrolijk.

Na ca 3 km vraag ik Ebo te stoppen voor een foto, ik stap uit en kijk recht tegen een verstopte alcohol stokerij aan. We stappen allemaal uit en de 2 mannen (vader en zoon?) zijn druk in de weer. Op het vuur van hout staan 2 grote olievaten te stoken met 2 stangen eruit waar de alcohol uitdampt. Hij wijst ons op een emmer waar wit vocht in zit en dat blijkt palmwijn te zijn, komt rechtstreeks van de palmboom waarvan het vocht is opgevangen, een hele smerige kroes hangt aan de zijkant uitnodigend om gebruikt te worden wat we dan ook maar doen. Het smaakt heerlijk, het  lijkt een beetje op witte wijn maar is minder doorzichtig, ook zit er niet veel alcohol in maar toch, de mannen zijn geduldig en laten ons rustig foto’s maken. Dan komt er een man hout brengen, zekers 5 grote takken op z’n hoofd, wat een wereld, wat een wereld.

We gaan dezelfde weg weer terug en komen in een vissersdorpje, hier staat een fort van de Engelsen maar we kunnen niet binnen komen, gesloten. Dit dorp, vol met houten, zelfgemaakte uit het bos gehakte boten is druk, haaienvinnen liggen langs de kant van het zandpad, vrouwen lopen met grote manden met vis op hun hoofd naar het iets verder gelegen marktje. Een ding valt ons allemaal op, buiten de grote rommel die overal ligt stinkt het geweldig en we zijn blij dat we iets verder weer normaal kunnen ademen.

Op nog geen 2 km van dit dorp ligt een beach resort, een groot hotel met veel appartementen er rond omheen. Hier komen we 3 Nederlanders tegen die zeer geïnteresseerd zijn in het weeshuis en ook in mijn wandeltocht. Na een heerlijk bord rijst en Kebab gaan we weer naar Egyam weeshuis waar ons weer een verrassing staat te wachten. Geen elektra en geen water. Er is iemand van de elektro company en wat doet ie, hij pakt een snoer, haalt de koperen draden eruit, twist ze in elkaar en draait ze vervolgens om de defecte zekering. Blijkt hij alleen maar een spanningzoeker bij zich te hebben en die werkt ook nog niet. Ik kan het niet meer aanzien en loop weg en ga lekker op mijn balkon zitten op een afstandje, pak mijn ebook en val in slaap.

Groetn uut het weeshuis

Hans uut Twente