Het zit ons dan ook niet mee, vanmorgen zijn we weer bij de containers geweest,  het zijn er 2, en die zijn door de douane bijna helemaal leeg gepakt, alleen de zware machine’s staan er nog in alle dozen zijn eruit gehaald en op 3 verschillende plaatsen in een hele grote loods gezet. Alles zal uitgezocht moeten worden maar dat kan nog steeds niet.

Afgelopen maandag leek er schot in te zitten, maar de vertegenwoordiger hier heeft dinsdag niet gedaan wat hij moest doen nl de brieven ophalen van het ministerie en dan wegbrengen naar de douane waar de laatste stempel opgezet moest worden, vanmorgen kwamen we er achter dat die papieren nog steeds niet op de plaats waren waar ze moeten zijn. Dus dat wordt niets meer voor ons.

Wij zijn vanmorgen dan ook naar het kantoor van de KLM gegaan om daar onze tickets te veranderen maar dat lukt niet, we zitten dus vast tot maandagavond hier in Kigali.

Gert en ik zijn na het kantoor van de KLM dan ook maar lopend terug gegaan naar het hotel, ca 12 km en dat hebben we in een 2 ½ uur gedaan. Op een gegeven moment hebben we ons brood opgegeten wat we nu altijd ’s morgens eerst bij de bakker ophalen en tijdens het eten kwam een klein jongetje aan gelopen in een heel oud en smerig T shirtje en wees op zijn buik, dus er werd nog een broodje gemaakt met 2 dikke plakken ham en het kind ging zwaaiend weg, even later kwam er weer een die had gezien wat dat ander kind had, dus no9g een broodje en toen zijn we weggegaan  wat maar goed was ook want toen kwamen ze bedelen om geld.

Gisteren zijn wij bij de broeders op bezoek geweest, die zorgen voor het weeshuis, en de basisschool wat door de stichting wordt gefinancierd,   die hebben daar een timmer werkplaats en een metaalafdeling, daarna zijn we naar de basisschool gereden van 7 klassen, tot kinderen van 9 jaar, er werd druk gewerkt aan nog een school van 3 lokalen voor kinderen van 9-12 jaar die dan zo door kunnen stromen.  Bij het kijken in de klassen werden wij begroet door alle staande kinderen die voor ons een liedje zongen, heel bijzonder.

De school staat in een klein dal en tijdens ons bezoek regende het, het hemelwater wordt opgevangen en voor de tuin gebruikt, maar het water om te drinken is er niet, dat wordt 2 x per dag opgehaald in plastic bakken opgehaald, ook heeft de school geen stroom dus er kan ook geen water worden gepompt.

Henk Baan heeft de school toegezegd dat zij 1 generator krijgen voor de stroom en een machine die water maakt van smerig water. Maar ook die staan in de containers of in de loods op dit moment.

Al deze machine’s moeten ook worden aangesloten, dus er is nog werk genoeg hier te doen.

Na het bezoek van de school zijn we naar het huis van de broeders gegaan, daar werden we uitgenodigd voor een lunch ( het was al ½ 3) de lunch bestond uit rijst, bruine bonen, gemarineerd vlees, friet en een soort kool  wat allemaal koud geserveerd werd, gelukkig smaakte dit allemaal heel goed.

Kigali is een stad van ongeveer 2 miljoen inwoners, is gebouwd tussen 5 of 6 heuvels dus hier is helemaal niets vlak, tussen de heuvels zijn allemaal wijken gebouwd en ook tegen de heuvels zijn krotten woningen gebouwd, het infrastruktuur dus de wegen zijn hier heel goed 4 baans wegen goede afwateringen en overzichtelijk, veel jonge gebouwen waar allemaal kleine winkeltjes in zijn gevestigd, vanmiddag op onze wandeling naar het hotel zijn wij door z’n krottenwijk gelopen, je weet niet wat je ziet, hoe mensen kunnen wonen op z’n heuvel en dit was nog maar een klein gedeelte van de wijk.

Zonet kwamen Henk, Gerard en Johan weer terug met weer slecht nieuws, de kans dat de materialen maandag nog op de plaatst gezet kunnen worden is heel erg klein, dus  we maken ons op voor een kleine vakantie hier, morgen kijken of ze een toerist  informatie hebben waar en wat we kunnen gaan doen, ik weet dat een stukje zuidelijker een kerk staat waar Maria is verschenen dus als dat niet te ver is met een taxi er naar toe.

Uit een zonnig en warm Kigali  allemaal de groetn van

Hans uut Twente

Wij zijn druk geweest met niets doen, wij werden om 9 uur opgehaald door onze chauffeur en begeleider Piet een Nederlander die hier al 4 jaar woont en zijn direct naar de containers gegaan, daar aan gekomen op het container terrein moesten wij onze paspoorten inleveren en kregen een badge om voor visiters. De containers opgezocht en wat blijkt, ze zijn bijna helemaal uitgepakt, op 3 verschillende plaatsten staat wat, maar het ergste is dat de 2 machine’s gewoon buiten staan met 1 klein zeiltje erover heen, de bovenplaat van deze machine’s zijn al rood verroest, in de container is het ook een puinhoop, alles ligt door elkaar maar ze worden nog niet vrij gegeven.

Wij gaan na een dik uur verder naar het kantoor van de douane, in het centrum van Kigali, op de 9e verdieping zit de ambtenaar van invoer buitenland, maar wat blijkt nu, de school waar deze materialen bestemt voor zijn is nooit aangemeld bij het onderwijs, dus eerst moet er een inspecteur komen van het ministerie onderwijs, toestemming geven wanneer de school is goed gekeurd en dan kan de handtekening en stempel worden gezet voor overname, en dat alles duurt min. 2 dagen, dus op z’n vroegst krijgen we donderdag de containers vrijgegeven, dan moeten alle materialen nog naar de school worden vervoerd en op de plaatst worden gezet, en dat duurt ook ongeveer 2 dagen, dus dat wordt nog wachten en dan hard werken.

Het is hier in Rwanda sclecht geregeld door de man die voor stichting Karibu verantwoordelijk is.

Wij zijn dus ws nog 2 dagen vrij om hier iets te zien van het land, gisteren zijn Gert en ik met een taxi naar een memorial geweest van de genocide wat hier in 1994 heeft plaatst gevonden, heel erg indrukwekkend, het was er redelijk druk en wij zijn hier ongeveer 3 uur geweest rondkijken, het blijkt dat deze inlandse oorlog tussen de Hutsies en de Tutsies al begonnen is in 1932, toen hebben de Belgen die op dat moment de heersers waren hier de mensen de stempel gegeven, die machtstrijd is toen begonnen en in 1990 zijn enkele hutsies begonnen met doodseskaders te vormen die in 1994 zijn ingezet, binnen 100 dagen zijn bijna 1 miljoen tutsies gedood op vreselijke wijze.

Wij zijn lopend een heel stuk terug gegaan en hebben op een gegeven moment een taxi genomen naar het hotel. Om ½ 5 zijn we naar de kathedraal gegaan voor de H. mis, de kerk kan eigenlijk de naam kathedraal niet dragen, een kerk met een golfplaten dak 6 t.l. lampen in de kerk een slechte geluidsinstallatie maar wel een volle kerk die swingt en heel goed mee zingt met een heel goed koor. Heel bijzonder omdat allemaal mee te maken. Zit nu op de hotelkamer dit verslag te tikken zodat jullie op de hoogte zijn van het wel en wee hier, het is toto nut toe heel bijzonder hier te zijn, een mooi stel kerels bij elkaar die op elkaar zijn aangewezen en die niets kunnen doen omdat de materialen er niet zijn. Gefrustreerd door de houding van het bestuur hier en machteloze woede omdat wij niets kunnen doen dus wordt vervolgd.

Groetn uut Kigali

Hans uut Twente

Wij zijn bezig met een projekt in Rwand in de hoofdstad Kigali,  wie zijn wij:  wij zijn 5 mannen, Henk Baan, Gerard Korbeld, Johan Harmeling Gert Reiming en Hans Perik, Henk en Gerard zijn de voortrekkers die samen met stichting Karibu in Nederland diverse machine’s ingekocht hebben in Nederland en die gaan schenken aan de stiching Karibu. 

Al deze machine’s dat zijn  2 hefbruggen voor de garage afdeling, en een bandenopzet machine,  8 machine’s voor de timmermanswerkplaats waar onder  zaag, schaaf, frais en pennenbanken en lintzaag die door ons allemaal aangesloten moeten worden in een nieuwe technische school. ja je leest het goed aangesloten moeten worden maar er zijn nog een paar problemen, de containers zijn nog niet vrij gegeven door de douane, er ontbreekt nog 1 formulier, dat formulier is er wel en moet door 1 persoon worden ondertekend en dat gebeurd nog steeds niet, heel misschien vandaag en als dat is gebeurd dan kunnen we ws dinsdag de containers laten komen, en kunnen wij woensdag aan het werk tot dan is er voor ons niets te doen dan wachten en wachten.

het enigste wat ik kan vertellen is iets over het land en de mensen hier, ik heb natuurlijk een heel mooi vergelijk met 3 maand geleden toen ik ook in afrika was en wel in Ghana.  het verschil is heel erg groot, Ghana is vergeleken met hier een compleet andere wereled, veel armer, en smeriger, hier is alles werkelijk schoon, de hele dag zijn schoonmakers bezig de straten schoon te houden en je vind dus ook geen papiertje  of plastic zakjes.  Ook de gebouwen zijn niet zo armoedig hier zijn veel meer betonnen gebouwen die 3 verdiepingen hoog zijn en waar dan allemaal winkeltjes zijn gevestigd. de prijzen liggen hier ook een stuk hoger dan in Ghana, ook hier in Kigali zijn de wegen veel beter, het asfalt is vlakker en er zijn veel minder zandwegen maar wel hebben ze veel kinderkopjes wegen.

DE bevolking is heel vriendelijk, er zijn hier ook veel meer blanken dan in Takoradi, zal misschien wel komen door dat Kigali de hoofdstad is van Rwanda.

We zitten hier in het regenseizoen, we hebben welliswaar nog geen regen gehad hier maar dat kan heel snel omslaan, om 6 uur begint het donker te worden en om 1/2 7  is het donker.

we zitten nu te wachten op Henk en Gerard  die hopelijk de laatste handtekening hebben gekregen, ik had het werk hier anders voorgesteld maar laten we vertrouwen hebben dat het goed komt.

groetn uut Kigali (Rwanda)

Hans uut Twente

Het is wel weer wennen, hier gaat alles heel gestructureerd waar het in Ghana gewoon overleven is, een heel ander cultuur, maar ook relexer dan hier.

Uiteraard moetik nog veel aan de 2 weken in Ghana denken, de werkzaamheden ’s morgens samen met Herman en de midagen waar we onze tijd heel anders besteden, toch heb ik veel gezien in Takoradi, veel kilometers gemaakt met het oude autootje, eigelijk is het een wonder dat deze vanetta het nog zo lang uithoud in deze omgeving, het rammeld ook aan alle kanten.  Af en toe krijg ik nog een berichtje vanuit het weeshuis, Thea houdt mij op de hoogte, zo zijn er 4 drachtige geiten gekocht en die lopen nu in de omheining waar wij zo druk mee zijn geweest, dus het is niet voor niets geweest.

De werkzaamheden hier heb ik zolangzamerhand weer opgepakt, wel vragen heel veel mensen die weten dat ik 2 weken in Ghana ben geweest hoe het daar is, ontzetend leuk om dan te vertellen, dat het toch heel anders is, en niet alleen de warmte.     Zelf denk ik er uiteraard ook veel aan, je moet toch een hele omslag maken, gelukkig ben ik toch wel een beetje nuchter en kan ik wel goed relativeren, dus ik kan ook wel inzien dat er 2 verschillende culturen zijn waarin wij in mee kunnen gaan.

deze maand staan er nog 2 lezingen op stapel, zoals het nu gaat doe ik de 1e lezing van mijn wandeltocht en de 2e lezing gaat over Ghana en het weeshuis, wanneer jullie belangstelling hebben voor een van deze lezingen mail mij dan dan zal ik de datums en plaats door geven.

Zodra Thea weer teug is en dat is zondag 19 februari krijg ik mijn note book weer terug waar al mijn foto’s op staan en dan zal ik Niels vragen om deze foto’s op de site te zetten zodat jullie ze kunnen zien. Op facebook staan ook al enkele foto’s dus daar kun je al op kijken.

Ook de moeite waard is de website van het weeshuis www.weeshuisghana.nl  en ik zou het heel erg fijn vinden dat jullie donateur worden van het weeshuis,  ik heb zelf gezien dat het geld wat geschonken wordt hééééééél goed terecht komt. willen jullie een donatie formulier hebben kun je deze downloaden van de website van het weeshuis of mail mij dan zal ik zorgen dat jullie z’n formulier ontvangen.

willen jullie een lezing van de wandeltocht of het weeshuis organiseren ook dan ben ik altijd bereid om aan te komen.

groetn uut Almelo

Hans uut Twente

Zijmuur van het weeshuis aan de straatzijde!

In Amsterdam aangekomen heb ik geluk, kan snel doorlopen naar de uitgang en door de douane. Mijn koffer komt als 1 van de eerste op de band terecht en omdat ik niets heb aan te geven kan ik snel naar buiten. Daar staan Ria, Thijs en Esther direct bij de ingang, (iedereen die mij kent weet dan dat ik dan wel ff heel diep moet slikken) en ik ben blij ze weer te zien. Ria heeft een jas voor mij meegenomen want het vriest nog buiten en er ligt een beetje sneeuw.

2 cultuur schokken bij elkaar, van een wereld van donkere mensen naar een wereld met blanken en van 35 gr naar -5 gr. Hoe groter contrast wil je hebben. Samen drinken we nog een bakje koffie, Thijs gaat in Amsterdam naar zijn werk en Ria en ik brengen Esther naar Almere. Wij blijven daar heel even en rijden dan via Harderwijk naar huis om de file van 12 km op de A27 te vermijden. Tegen 11 uur zijn we thuis

Wij köttelen een beetje in en rondom het huis en gaan tegen 10 uur naar Egyam om naar de kerk te gaan. De priester van Egyam is al een paar maanden naar een andere plaats vertrokken en leken nemen deze taak over. Een gebedsdienst die, omdat wij er ook zijn, niet in het Zwanti maar ook in het Engels wordt gedaan waar de mensen zichtbaar moeite mee hebben. Er wordt gedanst in de openluchtkerk en bijna iedereen doet mee, staan lekker met de heupen te draaien. Wij staan wel maar kijken onze ogen uit. Op de banken waar wij zitten komen ook kinderen zitten en gaan allemaal heel dicht tegen ons aan zitten. Ze willen ons gewoon aanraken, ook de kinderen van het dorp willen dat. Wij worden uitgenodigd om onze financiële bijdrage naar voren te brengen en lopen gewoon mee met de dansende menigte, in het kerkje zitten wel 200 mensen.

Tegen 12 uur vertrekken wij. Enkele mensen zien dat en die weten dat ik terug ga en lopen ons achterna om afscheid te nemen. Steven, de kleine boer en Ceciëlia zijn dochter komt ook uit het koor en natuurlijk een paar kinderen van het weeshuis.

Mijn koffer wordt gehaald uit het weeshuis. 1 koffer, ik laat heel veel kleren hierachter, overhemden, ondergoed, wandelbroeken, sokken en mijn medicijnen die ik gelukkig niet nodig heb gehad laat ik ook achter.

Thea en Herman rijden mij naar Takoradi en daar staat Ebo op mij te wachten want hij rijdt mee naar Accra. Op het busstation kopen wij 2 kaartjes van 11 GHc (5,50 €) en de koffer moet extra 3 GHc kosten. Ik zit in de bus met 36 allemaal zwarte mensen, toch wel een beetje vreemd. Ebo en ik zitten naast het gangpad en naast mij zit Franklin die in Accra studeert en weer teug moet. Onderweg wordt er een paar keer gestopt, niet om te wisselen van chauffeur maar om eten te kopen langs de kant van de weg, ik koop 4 grote ananassen en die moeten de koffer ook nog in.

In Accra stappen we uit op het busstation en met een taxi rijden we naar de airport toe. We zijn mooi op tijd, tegen 7 uur zijn we er al en het vliegtuig vertrekt om 11 uur. Ebo en ik drinken en eten nog wat samen en dan ga ik de administratieve zone in. Ebo gaat naar z’n slaapadres in Accra want het wordt te laat op terug te gaan. Mijn paspoort wordt wel 7-8 keer gecontroleerd, 2 x een body scan en dan is het wachten om naar het vliegtuig te gaan. Met 1 bus worden we daar naar toe gereden en ik zit lekker helemaal achterin, de stewardess komt uit Oldenzaal dus wie kunt ook nog plat pröten. We kletsen er heel wat af op de vlucht en ik ben dan ook de laatste die het vliegtuig verlaat in Amsterdam. maar dan is het al maandag de 30e.

Hans uut Twente

Na het ontbijt gaan we nog even naar de geitenplaats kijken. De jongens zijn druk in de weer om zand in het hok te brengen want de grond loopt nog wel een beetje af daar en wanneer het gaat regenen loopt het water dan in de hoek van het hok. Toch is dat een hele klus, de grond is hard. Met een pikhouweel wordt deze los geslagen, in een alu bak geschept en dan door weer 2 andere jongens naar het hok gebracht, daar staat 1 van de grote jongens die de bak leegt gooit daar waar hij denkt dat het nodig is, ze hebben er plezier in.

Iedereen in het weeshuis heeft zo z’n eigen taak, in het weekend wordt de binnenplaats geveegd, de keuken schoongemaakt en de vloeren allemaal nat afgenomen en gedweild, de badkamers worden gedaan en de slaapkamers natuurlijk ook. Stofzuigers hebben ze niet dus alles wordt met een handbezem gedaan. Ook moeten de kinderen hun eigen was doen, je ziet ze ook op verschillende plaatsen met 2 bakken water de kleren weer schoonmaken, de strijkplank staat op de veranda en wordt continu gebruikt.

Wij moeten nog even wachten, de auto is voor een boodschap weg gegaan en wij willen naar Takoradi om daar nog wat souvenirs te kopen. Tegen 11 uur rijden we weg en gaan eerst naar het internetcafé. Léo is meegereden en gaat ook met ons langs een paar vrienden die kunstwerken verkopen. Wij kopen nog een paar leuke dingen en gaan dan de stad in voor nog wat materiaal, verf, kwasten en nog een slot. Deze halen wij bij een van de winkeltjes bij de taxi standplaatsen. Wij gaan weer terug naar de auto die geparkeerd staat bij North sea restaurant van een Duitser die getrouwd is met een Ghanese vrouw, hij heeft een zoontje van 2 1/2 jaar oud op z’n arm die in slaap is gevallen en 2 uur later is dat ventje nog in diepe slaap, maar hij houdt dat kind nog steeds stevig vast. Wij eten hier een lekkere Hunter schnitzel met een salade en gebakken aardappeltjes en een lekkere Star bier. Na het eten gaan we weer terug naar het weeshuis en we maken ons op voor de voetbalwedstrijd van Ghana in de Africacup. Een hele belevenis voor de kinderen want ze mogen allemaal opblijven. Ik blijf bij de kinderen zitten in de eetzaal en het duurt maar even of er zitten er 2 op mijn knie, 1 op mijn schouders en 3 heel dicht bij mij. Ik zweet mij ongans maar de kinderen vinden het heerlijk om aandacht te krijgen dus die krijgen ze dan ook.

In de rust wordt er getrakteerd op een ijsje en dat gaat er heel goed in. Wanneer Ghana na de rust ook nog 2 keer scoort en de wedstrijd wint is het hek helemaal van de dam en er wordt geschreeuwd en gedanst tot de ver na de wedstrijd, een hele dolle boel en een hele gezellige avond.

Kinderen naar bed en ik maak het ook niet lang meer mede door de warmte ben je ’s avonds doodmoe en om half 11 (dat is 1 uur eerder dan Nederland) liggen wij er ook in.

Weltrusten

groetn  uut Takoradi

Hans uut Twente

cape 3 point

Grace

onderweg naar Pumponie

ook een geiten stalbij het huisje van Izac' s moeder

spelen in een grote zandbak

kijkje richting zee

1 van onze lifsters

met een baby van 8 weken

funko beach

funko beach

voor het weeshuis

zoetstok aan het leeg kouwen

ondergaande zon

Gisteravond (donderdag) kwam een telefoontje bij Daniel (directeur weeshuis) dat er vandaag (vrijdag) een baby van 4 maand zal worden gebracht door social welfart Ghana. Inderdaad, vanmiddag zit ik lekker in de schaduw op het grote terras komt een auto aan rijden met 3 mensen en 1 baby. De baby zag er wel ouder uit dan 4 maand dus we dachten dat is ze niet, blijkt toch dat dat het meisje is. Een mooi klein popje, is gistermiddag door de moeder bij een busstation afgegeven aan een vrouw en ze zei dat ze even de winkel in moest en of zij even wilde oppassen. Daarna is ze niet meer terug gekomen, haar kindje werd gewoon weggeven en als vondeling aan een andere vrouw gegeven. Deze vrouw heeft het kind naar de politie gebracht en deze hebben dus social welfart ingeschakeld. Het kind heeft geen naam, men weet helemaal niets van haar, geen geboortedatum of naam. Ze hebben haar de naam Grace gegeven wat zoveel betekend als Glorie. Ze lacht de hele tijd, gaat van hand tot hand, kruipt al een klein beetje en kan al een beetje op haar beentjes staan, Grace is dus geen 4 maanden maar ca 8-10 maanden. Augustine die de baby’s onder haar hoede heeft doet Grace in een teiltje met water, ze kraait van plezier en geniet van haar badje, ze wordt helemaal ingepoederd en lijkt wel een blanke, eventjes maar, dan krijgt ze de enigste pamper om die welfart heeft meegenomen, eigenlijk is ze 2 keer gedumpt. Vanavond hoorden wij haar huilen van vermoeidheid, ze heeft dan ook 2 hele aparte dagen gehad, maar misschien is ze wel beter af zo, er zal vast voor z’n lief ding wel een pleeggezin of adoptie komen op korte termijn.

We wachten tot Izac terug komt uit school, Izac is een jongen van 14 jaar die 2 jaar geleden werd ontdekt in het kust dorpje (gehucht) Pumponie. Hij had zijn hele leven nog nooit gelopen omdat zijn benen naar buiten groeien, was nog nooit op school geweest omdat hij de 8 km niet kan kruipen. Het weeshuis heeft met de ouders overlegd dat hij tijdelijk naar het weeshuis kan komen en is hier ook medisch onderzocht, hij is geopereerd, heeft beenprotheses gekregen en kan zowaar bijna normaal lopen, gaat nu in Egyam naar school en heeft in 1 ½ jaar leren schrijven en rekenen, heeft nog wel een achterstand maar die haalt hij heel snel in.

Izac wil graag even terug naar het dorp, Thea heeft al de hele week gezegd dat we daar toch een keer naar toe gaan dus dat was dan vanmiddag. Terwijl wij wachten om weg te rijden komen er nog eens 2 jongens uit hetzelde dorp aan lopen en die willen ook graag mee. Hun moeder is geestelijk zwakbegaafd en de vader overleden vandaar dat deze 2 boys ook in het weeshuis zijn. Er komt nog gauw iemand in de auto die zegt dat hij ook familie heeft maar achteraf blijkt dat niet zo te zijn, een uitje om met de auto er even uit te zijn.

Over de 8 km lange zandweg met veel kuilen en heuvels, waar zekers 50 kinderen naar hun dorp terug lopen komen we aan in het dorp. Dit dorp gaat werkelijk alle fantasie te ver, kleine lemen hutjes, geen elektriciteit, geen water maar wel een grote watertank waar elke week schoon water wordt gebracht en waar voor betaald moet worden. Dat kan niet want ze hebben geen geld, dus ze lopen een klein stukje het bos in om daar grondwater te pakken want dat is voor niets, een bron heeft het dorp niet omdat het aan de zee ligt en er komt alleen maar zout water uit.

We melden ons bij de Chief, een man die gekozen is door de bewoners en leggen uit dat we komen voor de moeder van Izac. Hij vindt het goed zegt de tolk want de chief spreekt alleen maar Vanti. We blijven nog even zitten in zijn woonkamer, een ruimte van steen met 6 plastic stoelen en 4 heel mooi gemaakte zitjes, er staat 1 hele goede versierde stoel en je kunt zien dat die alleen maar gebruikt wordt voor speciale gelegenheden. We lopen naar buiten en daar staan meteen ongeveer 30 kinderen om ons heen, allemaal blote buiken en meer dan de helft heeft een navelbreuk,  een uitstupsel op de buik omdat de navel niet goed is afgebonden geweest en helemaal naar buiten groeit. Thea zegt dat meer dan de helft van de mensen hier dat hebben. Grace die vanmiddag binnen is gekomen heeft het ook.

We lopen door de “duinen” want er is behoorlijk hoogteverschil naar het huis van de 2 jongens en maken kennis met hun moeder en oma. De oma is bezig palmnoten te kraken om van de noot palmolie te slaan. We lopen in colonne naar het huis van Izac, een huis van leem en van palmtakken. Een nest van 7 jonge hondjes ligt buiten voor de deur waar je overheen moet stappen maar ze blijven liggen in hun siësta. Izac zegt dat zij haar moeder is maar geeft geen hand of knuffel ondanks dat hij al in geen 6 weken thuis is geweest. De familie is al lang blij dat hij in het weeshuis is want dan hebben ze 1 mond minder te voeden. We blijven niet lang, de moeder heeft geen belangstelling voor haar zoon, vraagt ook niet hoe het is en wij lopen verder bergafwaarts naar het strand waar de houten boten liggen. Er zijn veel mannen aan het boeten, maar niemand is aan het vissen, aan de kleren kun je zien dat ze werkelijk niets hebben. Langzaam lopen we weer teug en ik schaam me een beetje om foto’s te maken van hun armoede, maar de kinderen willen allemaal op de foto en lachen en drukken tegen ons om maar vooraan te staan. Gebruik makende van die mogelijkheid maak ik ook diverse foto’s van de huisjes en de bevolking. We lopen naar de auto en daar staat een vrouw en man en vragen of ze mee mogen rijden naar Egyam. De vrouw gaat alleen mee maar wel met een grot schaal op haar hoofd. Rijden het dorp uit, loopt ook een vrouw met een grote mand op haar hoofd en een baby op de rug, ze zegt niets maar we snappen het wel, ook zij kan nog achterin net zoals de oude gehandicapte man die langs de weg loopt met een wandelstok (stuk hout uit het bos) en heel moeilijk loopt. We stoppen vlak voor Egyam op een bospaadje en ze stappen weer uit. De vrouwen help ik met de schaal en mand op het hoofd zetten en zet voor de gein even de ene schaal op mijn hoofd, dat drukt natuurlijk op mijn schedel en de vrouwen hebben dan ook een doek over hun hoofd gedraaid om de druk te verdelen.

Tegen 3 uur zijn we terug in het weeshuis, hebben niets bijzonders en besluiten voor de laatste keer nog ff naar Funko beach te gaan, uiteraard een heel groot contrast.

Tegen schemer komen we terug en ik maak nog enkele foto’s van de ondergaande rode zon, zeker weten dat de lens schoon is, dat de bomen helder zijn heb ik een foto gemaakt met allemaal kleine bolletjes. Ik laat de foto aan Thea zien en zeg, moet je eens kijken, dat heb ik ook een keer gehad, zegt ze, en die bolletjes zijn zieltjes van overleden kinderen die hier komen spelen, die hebben het hier ook ontzettend naar hun zin. Hier weet ik echt niets over te zeggen maar even later maak weer een foto die gewoon helder zou moeten zijn en hetzelfde gebeurd weer,   ??????????????????????

Dus een hele normale dag met toch hele bijzonderheden, ik heb een stikkie met foto’s gemaakt en morgen gaan we naar Takoradi en ook naar het internet huis om daar de foto’s op het site te zetten.

Nu gaan we lekker nagenieten van het verlies van Marokko, een hele mooie voetbalwedstrijd tegen Gabon in de Afrikacup, Gabon is verder en Marokko kan naar huis. Goed voor de Ghanezen.

Groetn uut Pumponie

Hans uut Twente

De poort moest geplaatst worden, de balken er tussen zagen en het hout is hier geen hout maar ’t lijkt wel beton zo hard is het. Alle schroeven die wij er in draaien zitten meteen muurvast. Ook moest er in het kippenhok nog een drinkemmer worden gemaakt alá idee Hans en er moest nog 1 lamp worden opgehangen omdat de tl lamp op de slaapkamer bij Herman en Thea met geen mogelijkheid weer aan het branden was te krijgen. Ze hebben nu dus een mooi 2 voudig halogeenarm aan het plafond hangen.

Tegen 11 uur was Ebo hier, we zouden ook vroeg weg gaan maar het werd pas 12 uur voordat we konden vertrekken. Onderweg op de zandweg rijden we door het naast gelegen dorp Ankyernyn en kijken naar geiten, we staan op het punt wat te kopen en wat kun je dus beter doen dan deze in de buurt te kopen. We komen bij een gehandicapte moeder, ze kan haar hele leven al niet lopen, is getrouwd en haar man is overleden. Hun 2 kinderen zijn ook in het weeshuis omdat zij niet voor haar kinderen kan zorgen. Zij komt naar ons toe kruipen en je kunt zien dat ze ziek is, ze zegt dat ook maar heeft geen geld om naar de dokter te gaan. Na haar wat geld te hebben gegeven beloofd ze dat ze morgen de dokter gaat bezoeken. Zo zijn hier nog veel meer mensen die ziek zijn en niet naar de dokter kunnen wegens geldgebrek.

We rijden naar de houtzagerij om nog een dikke balk te laten doorzagen en gaan dan naar Takoradi. Vanuit deze plaats gaan we naar de haven in Sekondi, ook een grote plaats die tegen Takoradi is aangegroeid, hier zijn de havens. Wij gaan naar de vissershaven, eerst door de politie controle en dan komen we bij de afslag. Omdat de boten nog niet binnen zijn, lopen we een beetje rond en zien natuurlijk een heleboel dingen, grote brokken ijs worden in houten boten geladen, die gaan nog de zee op. In een laag gebouwtje staan wel 10 vuurovens. Boven deze vuurovens liggen ca 5 grote gazen rekken vol met kleine visjes, deze worden in z’n geheel gerookt. Niet alleen de vis maar ook wij. Ongelooflijk dat hier mensen in kunnen werken, overal ligt rommel, het water langs de kant is zwart van de rotzooi, overal drijven en liggen kleine blauwe zakjes waar water in heeft gezeten om te drinken voor de bevolking want deze zijn niet voor buitenlanders geschikt. Na het opdrinken van zo’n zakje water van 500 ml gooien ze het gewoon weg op straat of in zee en dat gaat overal zo, de Ghanees is niet schoon.

We lopen rustig verder, zien een paar kerels die met een ijzeren staaf elkaar de koppen proberen in te slaan wat gelukkig door een paar anderen net wordt voorkomen en komt er een man langs die tegen ons begint te praten wat eigenlijk schreeuwen is. Eerst denken we dat hij een praatje wil hebben, we gaan daar niet op in, maar later begint hij te schelden en te duwen. Hij wil geld voor het leed wat vroeger hier is gebeurd bij de slavenhandel, hij blijft duwen en trekken en wij besluiten weer terug te lopen. Hij loopt met ons mee en ook de plaatselijke bevolking kijkt de vreemde man na. Ze houden ons goed in de gaten, 1 man maakt een beweging dat lijkt erop dat deze man een bekende is en een zuiplap is, even later schudden we hem af en hebben geen zin meer om hier verder te lopen. Achteraf zegt Ebo dat hij zich ook ongemakkelijk heeft gevoeld. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

We rijden weer van het vissersplaatsje weg en uit de stank en komen in een heel ander gedeelte van Sekondie, namelijk de marine haven. Mooie huizen en goede straten, totdat we een slechte weg op moeten en komen bij het ford Oranje. Een ford wat gebouwd is door de Nederlanders in 1640, op zich al een knap stukje werk om daar zo’n gebouw neer te zetten maar het doel was niet zo mooi. Hier werden de mensen uit het binnenland naar toe gebracht, gekeurd en als je goed bevonden was werd je gedeporteerd naar anderen landen. Werd je niet goed bevonden dan werden de schouders gebroken en werd je in zee gegooid. Begrijpelijk dat de Hollanders hier niet zo gelieft zijn. Uiteraard is er ook ruimte gereserveerd om het strandpaviljoen te bekijken van de binnenkant, een mooie plaats vlak aan het water waar de golven hoog tegen de kade slaan.

We rijden door en komen weer in Takoradi. We rijden nu naar het atelier van de doktersvrouw die mijn 2 Ghanese shirts heeft gemaakt, 2 shirts voor omgerekend 25€ in 1 week gemaakt. Deze kan ik mooi gebruiken voor wanneer ik een lezing hou over Ghana. We gaan naar een winkel waar we de wandplaten ophalen en meteen in het krakkemikkige autootje meenemen. Ebo rijdt naar het huis van zijn schoonmoeder waar zijn vrouw Gina is met de 2 kinderen. We maken kennis met een alleraardigste schoonmoeder, 1 zus en 1 broer van Gina en hun 2 kinderen, 1 dochter van net 1 jaar (en klein Lisannetje) en een jongen van 4. Voor de 1e keer komen we in een stenen Ghanees huis met meerdere kamers. Het is wel donker zonder buitenlicht maar het ziet er bijzonder gezellig uit. We nemen hartelijk afscheid, rijden naar de houtzagerij om daar de planken op te halen en gaan verder naar het dorp.

Halverwege zeggen Herman en ik dat we eruit willen, de achterdeur van de auto staat open ivm de platen en de lucht van diesel is niet meer te harden, we lopen de laatste km wel. Onderweg worden we natuurlijk diverse keren aangesproken door de kinderen die allemaal aan het bedelen zijn. Ze willen je allemaal aanraken, je blanke huid voelen en schreeuwen al van afstand Brunij Brunij wat hier betekent wit mens. Na een kleine 20 min. komen we weer in het weeshuis aan en blijven weer de hele avond binnen ivm de muggen. De tijd gaat snel omdat er voetbal op de tv is, de Afrika cup. Nu is het tijd om te stoppen dus tot morgen

Hans uut Twente.